Ervaring

‘Ik wist alleen: dit is het niet’

“Al op mijn twaalfde wist ik dat ik later de psychiatrie in wilde. Mijn vader was mijn voorbeeld, hij vertelde mooie verhalen over zijn cliënten en ik dacht: dat wil ik ook. Ik rolde gemakkelijk door de BBL en werkte op verschillende afdelingen binnen de GGZ, ik vond het er leuk en zat op mijn plek. Maar op mijn 35e was de koek op. Het was doodeng om toe te geven, want ik zat al ruim vijftien jaar in de zorg. Ik had nooit links of rechts gekeken. Ik wist alleen: dit is het níet. Met kerst kreeg ik een aktentas van mijn vrouw. ‘Ga de boer op en zoek iets nieuws’, was haar boodschap. Diezelfde maand zei ik mijn baan op.

Mijn teamleider Erik Somers reageerde tof. Hij merkte al een tijdje dat ik sneller gefrustreerd raakte op het werk en wist ook van mijn thuissituatie. Ik heb een zoon met autisme en adhd, het werd steeds moeilijker om mijn rollen als vader en verpleegkundige te scheiden. De problemen van cliënten raakten me meer dan goed voor me was; onwillekeurig zag ik mijn eigen zoon. Als ik zo door was gegaan, had ik beslist een burn-out gekregen.

Ook door hr ben ik gesteund in mijn besluit. We voerden goede gesprekken en ze namen beroepentests bij me af. Daaruit kwamen mijn zorgkwaliteiten duidelijk naar voren, dus dat hielp niet echt. Omdat er intern geen mogelijkheden waren, zijn we met goede afspraken uit elkaar gegaan. Ik zit nu in een outplacementtraject; het komende halfjaar onderzoek ik mijn motivatie en talenten, daarna helpt een recruiter me bij het vinden van een passende baan. Ik krijg rust nu, ik merk dat ik als vader meer geduld heb. Misschien keer ik ooit nog terug naar de zorg, maar voor nu is dit het beste besluit. Ik weet zeker dat ik iets leuks vind, al heb ik nog geen idee wat het wordt.”

Tim Janssen was verpleegkundige in de adolescentenkliniek